آفتاب تراش
بعضی وقتا اصطلاحاتی به گوشمون می خوره که لااقل برای نسل جدید تازگی داره این کلمات و اصطلاحات گاهی مختص یک شهر خاص است . مثل همین کلمه آفتاب تراش
امروز در مسیرم با دیدن دو پیر مرد که در کنار دیوار نشسته بودندمنو یاد این کلمه انداخت . آخه اون روزا موقع زمستون مردم کار خاصی نداشتند و بیشتر وقتا کارشون نشستن سینه دیوار و استراحت کردن بود .
برا همین توی تلگی آفتاب پشتشونو به چینه های گلی وا می دادند و به قول امروزیا حمام آفتاب می گرفتند و گل می گفتند و گل میشنفتند .
بین این وقت گذرانی گاهی هم سرگرم خوردن خوراکی می شدند یکی از خوراکیای اون روزا هویج اصیل ایرانی یا همان زردک بود زردک محصولی بود که در فصل زمستان به عمل می آمد . از آنجا که دندان خوردنش را نداشتند برای راحتی کار آنرا شسته و با چاقو شروع به رنده کردن یا به عبارتی تراشیدنش می کردند . به همین دلیل مردمشهرضای قدیم (قمشه) چون این کار را زیر آفتاب زمستان با لذت انجام می دادند این میوه یا به عبارتی خوراکی مفید را ( آفتاب تراش ) می نامیدند .محصولات دیگری مثل ترب و چغندر و اسفناج و انار و تنقلات خصوصا نخود چی کشمش پا به پای آفتاب تراش یار و همراه مردم آن روزگار بود .
زردک در این فصل در بازار پیدا میشه و خوردنش بسیار مفیده ازش غافل نشید
مصطفی جهانمردی پاییز 95
موضوعات مرتبط: یادنامه ، فرهنگی ، خاطره ، عکسها
برچسب ها: شهرضا شهر شهید همت , زردک , آفتاب تراش
.: Weblog Themes By Pichak :.
