داشت یکی   آدم هیزم کشی

کره الاغی سروهیکل خوشی

داشت   ورا بس که عزیزش زیاد

روز و شب او راعلف و یونجه داد

فصل زمستان شد و دیگر علف

او   نتوانست   بیارد    به    کف

از طرفی  هم  خرش  آموخته

چشم فقط سوی علف دوخته

هر چه خس و خار بدادش نخورد

راه   سوی   آخور و کاه اش نبرد

هیچ نمی خورد   خرش کاه  و  آب

کرده ز خوردن شب و روز اعتصاب

خون به دل از این حرکت صاحبش

داغ زده از غم   و   حسرت  لبش

دید الاغش نخورد هیچ کاه

جانب   آخور  ننماید    نگاه

حوصله اش زین عمل آمد به تنگ

رفت و خرید  عینک   سبزینه رنگ

آمده و بست   به   چشم  خرش

صحنه عوض گشت خر اندر برش

پیش خر آمد همه سو سبزه زار

شد به سوی آخور خود  رهسپار

او به گمانش علف و شبدر  است

فاقد فهم است چه داند خر است

کاه همان کاه عوض رنگ او

بی خبر از حیله و نیرنگ  او

دل مده بر نقش و نگاری گرو

شیفته ی ظاهر چیزی مشو

هر که به نیرنگ جهان دلخوش است

خصلت او چون خر هیزم کش  است